Ook een aantal leden die op de dinsdagmiddag hun kunsten vertonen en waarin ik ze mag begeleiden hebben net als de anderen fraaie werkstukken afgeleverd. Dit is na de expositie in Beverwijk met als thema ‘Stadsgezichten’ een prima vervolg! Het Gloednieuwe Raadhuis van de gemeente Heemskerk waarin het prachtige interieur van de bibliotheek is ondergebracht is een goede locatie om te exposeren, dus wie weet volgt er nog meer.

Op Woensdagmiddag 18 april heb ik geprobeerd een impressie samen te stellen, kijk maar eens in het onderstaande filmpje of jullie dit geslaagd vinden, laat dan ook een reactie achter, altijd leuk!

Verder nog even vermelden dat het Lucas Gilde een uitstekende vereniging is die het beeldend bezig zijn met verve uitdragen en mocht je hieraan deel willen nemen kijk dan eens op de website voor meer informatie. Bij mij op het dinsdagmiddag deel van 14.00 uur tot 16.00 uur en ook in andere dagdelen kun je altijd ter introductie gratis een aantal uren deelnemen.

Lucas Gilde is niet een instituut wat lessen geeft maar je wordt er uitstekend begeleid door een aantal vakkundige docenten die je altijd ten dienste staan. Verder kun je deelnemen aan allerlei korte gevarieerde doelgerichte cursussen, lezingen of workshops.

Website Lucas Gilde

Het filmpje

Met een groet,

ATELIER HENK SENTEL PODIUM VOOR FIJNSCHILDERS.

Delen

Aeroplastics heeft het genoegen Black Milk voor te stellen, de eerste individuele tentoonstelling van de Romeense kunstenaar Mircea Suciu’s in de galerie. De titel van de tentoonstelling is ontleend aan het gedicht ‘Todesfuge’ van Paul Celan, dat in 1948 werd gepubliceerd en als een van de belangrijkste werken van deze overlevende van de Holocaust wordt beschouwd. Het gedicht beschrijft hoe gevangenen gedwongen worden om grafkuilen te graven terwijl anderen muziek spelen. De macabere praktijk om gevangenen te dwingen om ‘op te treden’ in de aanloop naar een afschuwelijke gebeurtenis zoals massa-executie (wat vaak gebeurde in Auschwitz), werd door de gevangenen ‘Todestango’ genoemd. De tekst van Celan droeg oorspronkelijk ook deze titel, en dit is niet onbelangrijk, zowel wat betreft Suciu’s werk voor deze tentoonstelling als de motieven van zijn oeuvre.

Black Milk bestaat uit een reeks van meestal grote houtskooltekeningen. Zoals vaak bij Suciu, zijn de tekeningen donker, zowel fysisch als wat betreft de sfeer die ze uitstralen. De figuren op de tekeningen van Suciu zijn vaak verstrikt in een soort routine of opvoering. Het is niet ongebruikelijk dat kunstenaars een compositie baseren op een dans en als we het werk vanuit die hoek bekijken, komen we dichter bij het scherpe bewustzijn van de kunstenaar van wat hij beschrijft als het ‘tragische lot van de mens’, waarbij elk individu zijn rol speelt in een vooraf bepaald drama, zoals dansers in een ballet.

Lees en kijk verder naar deze indrukwekkende kunst……………. op: Galeries.nl

Met groet,

ATELIER HENK SENTEL PODIUM VOOR FIJNSCHILDERS.

Delen

De crisis stuift koud over ijzig Nederland. De Kunsten dreigen te bevriezen en breken hier en daar al zelfs af. En daar, hoog in het Koude Noorden, daar ligt dan ook nog eens de monumentaleMuzeheerd. Roerloos. Onder de stilte van de sneeuw. Zou er nog leven zitten in dit anders zo bruisende museum voor hedendaags realisme? Of zou de koude klop van de crisis ook hier hol aan de deur geklonken hebben? We lezen immers bijna dagelijks de huiveringwekkende berichten over musea die verdwijnen of die ijskoud moeten inkrimpen. Welaan, de voortekenen waren ook hier bepaald niet gunstig, want op 7 februari 2012, bij -10° Celsius, begaf de verwarmingsketel het: doorgebrand, gestikt in eigen rookgas. IJsbloemen kropen al snel langs de vensters omhoog, de adem bevroor waar je bijstond. En toch… toch was hier een warmte voelbaar; groot en harig hing het in de lucht. Wat speelde zich deze winter toch allemaal af in Appingedam? En wat was toch die geur, die reuk, die ooit zo vertrouwd rond boerderijen als de Muzeheerd hing? En hoor: onder de besneeuwde daken rammelde er wat op het toetsenbord bij het kille schijnsel van de monitor. Ja, er werd ondanks bevroren deurklinken en berijpt behang verhit gewerkt. Maar waaraan? Daar kunnen we – nu ook de nieuwe cv-ketel draait – kort over zijn: aan de hartverwarmende voorjaarstentoonstelling Varken in Vorm. Varkens? Ja, varkens. De Sussen. Gloria Sus Domestica! Lees verder…….. op de website van Museum Mohlmann voor kunst die wat voorstelt. (rechterkolom varken in vorm)

Een gedeelte van de deelnemende Kunstenaars.

Met veel genoegen plaats ik dit bericht, een bijzondere expositie op een schitterend mooie locatie met veel ambiance en sfeer. In het hoge Noorden van de provincie Groningen waar ‘varkens’ zeker nog een weelderige stek vinden. Deze voorjaar’ s expositie zal net als al die andere prachtige exposities en ORT’s weer van een hoog niveau zijn met de diverse uitingen van dit OERDIER.

Met een groet,

ATELIER HENK SENTEL PODIUM VOOR FIJNSCHILDERS

Delen

Zelf heb ik als begeleider van de dinsdagmiddag mijn steentje bijgedragen door er een impressie van te filmen. Het filmpje laat mooie vertalingen zien hoe de leden die meededen tegen het Beverwijkse stadsgezicht aankijken. Ook waren er prachtige vrije vertalingen van het begrip stadsgezicht….kortom kijk en geniet!

Deze expositie is nog te zien t/m 29 maart tijdens openingstijden van het nieuwe stadhuis. Mocht u in de buurt van Beverwijk zijn zeker de moeite waard!

Met een groet,

ATELIER HENK SENTEL PODIUM VOOR FIJNSCHILDERS

Delen

Kenne Grégoire (1951) stamt uit een kunstenaarsfamilie. Hij studeerde van 1967 tot 1973 aan de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten te Amsterdam. Grégoire werkt in realistische stijl. Zijn onderwerpen zijn divers; stillevens, landschappen en mensen. Over het algemeen gebruikt hij voor zijn schilderijen een 17e-eeuwse techniek: onderschildering in grijstinten, waarover kleuren glacerend worden aangebracht. Met deze techniek is het mogelijk om dezelfde diepte in kleuren, briljantheid en gelaagdheid te verkrijgen als met olieverf.

De objecten in Grégoires stillevens zijn beschadigd, gedeukt en roestig. Ze zijn gebruikt; het leven is erover heen gegaan. Om de voorwerpen een doorleefde indruk te geven gebruikt Grégoire ingehouden kleuren die hij met grote technische vaardigheid aanbrengt. Hoewel de stillevens van Grégoire levensecht lijken door de sublieme stofuitdrukking en lichtval hebben ze ook een vervreemdend effect door de vervorming van het perspectief waar Grégoire vaak mee speelt: trompe l’oeil, gezichtsbedrog. ‘In realistenland vliegen de schilderijen van schaaltjes met bessen je om de oren. Ik haal ze uit hun normale context en hoop dat ze boeiend worden door de verwarring die dan ontstaat.’

Naast stillevens en landschappen schildert en beeldhouwt Grégoire ook vaak mensen. Hierbij geldt eveneens dat een oud, verfrommeld hoofd interessanter is dan een hoofd dat niet door het leven getekend is. Zijn portretten hebben vaak te maken met verval en vergankelijkheid. De ouderdom is verbijsterend mooi, maar ook beangstigend. Het is de kunst om de angst voor de eigen vergankelijkheid bezweren. Dat doet Grégoire met zijn schilderijen en beelden.Door de jaren heen is de serie met als thema ‘Commedia dell’arte’ ontstaan; theatraal uitgedoste mensen die eenzaamheid, vertwijfeling en verlangen verraden. Hun gemoedstoestand is in fel contrast met hun feestelijke kleding. Maskers en verkleedpartijen geven Grégoire vrijheid, daarom schildert hij graag gekostumeerde mensen, waardoor hij met kleur en compositie veel kan doen. Grégoire wil dat zijn schilderijen echt als verkleedpartijen herkenbaar zijn; hij wil een volslagen fantasiewereld creëren. Maar daarvoor gebruikt hij wel scènes uit het werkelijke leven; de sportpagina van de krant bijvoorbeeld, met foto’s van schreeuwende of juichende mensen. Of foto’s van demonstranten met gespannen koppen vol emotie.

Met zijn werk wil Grégoire laten zien dat een traditionele techniek niet per definitie om een traditionele benadering vraagt. In 1973 won hij de Zilveren Prix de Rome en op uitnodiging van het Italiaans Ministerie van Cultuur maakte hij samen met zijn broer en beeldhouwer Pepe in 1976 een studiereis naar Italië. Grégoire exposeerde o.m. in het Singer Museum te Laren, Kunsthal te Rotterdam en museum de Buitenplaats te Eelde. In 2008 deed hij mee aan het tv-programma ‘Sterren op het doek’ waarin hij Wendy van Dijk Portretteerde

De dans- 23×27 cm- acryl op linnen 2011

Delen

De tentoonstelling over Theodore Strawinsky toont zeldzame foto’s en prive correspondentie en is tot 5 februari te zien in genoemd museum.

Collega kunstschilder Herman Tulp maakte voor deze gelegenheid weer een prachtig filmpje, wervelend, informatief en sprankelend in beeld gebracht. Kijk en geniet!

Met een groet,

ATELIER HENK SENTEL PODIUM VOOR FIJNSCHILDERS.

Delen

Jan Sluijters (1881-1957) liet zich in zijn jonge jaren inspireren door de grote avant-garde schilders van rond 1900: Van Gogh, Picasso, Seurat, Mondriaan. Later vond hij zijn eigen, op de werkelijkheid gebaseerde stijl. Wat bleef was zijn enorme plezier in het schilderen zelf en zijn uitbundige gebruik van kleur.

Schilder Jan Sluijters verwerft faam met zijn schilderijen van naakte vrouwen, vaak geschilderd in felle, expressieve kleuren, werk dat in verschillende Nederlandse musea te zien is. Maar wie een uitgebreid overzicht van Sluijters’ werk onder ogen krijgt, ziet dat de schilder tot veel meer in staat was. Na zijn opleiding als klassiek schilder aan de Rijksacademie in Amsterdam begint hij in de vroege twintigste eeuw onverschrokken te experimenteren met avant-garde schilderstijlen als het fauvisme, het luminisme en het kubisme. Steeds volgt Sluijters de buitenlandse voorbeelden op de voet, waarmee hij zijn Nederlandse tijdgenoten ver vooruit is. Zijn drang tot experimenteren ontlokt echter afkeurende geluiden aan het Nederlandse artistieke establishment en hij moet er zelfs zijn Prix de Rome voor inleveren.

Ondanks zijn waardering voor vernieuwing en verandering, blijft het werk van Sluijters altijd gelinkt aan de werkelijkheid en naarmate hij een eigen stijl ontwikkelt wordt die werkelijkheid het belangrijkste uitgangspunt. Vanaf de jaren twintig ontpopt Sluijters zich tot een alom gewaardeerd schilder, die talloze opdrachten krijgt voor het schilderen van portretten van societyfiguren en kinderen. Wat niet verandert is zijn enorme plezier in het schilderen zelf en zijn uitbundig en geraffineerd gebruik van kleur. Dat laatste maakt hem tot een inspiratiebron en ‘godfather’ voor de kunstenaars van de latere CoBrA beweging.

In de documentaire ‘Jan Sluijters – Schilderbeest’ leidt Jan Rudolph de Lorm ons rond op de overzichtstentoonstelling in Singer Laren. Joost Zwagerman heeft het werk van Sluijters bestudeerd en komt tot verrassende inzichten. Onderzoekster Jacqueline de Raad bracht voor het Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie een groot deel van zijn oeuvre in kaart en vertelt hierover. Aan het woord komen tevens kunstenares Marte Röling, die affiniteit voelt met het kleurgebruik en het plezier in schilderen van Sluijters, en kunstenaar Rob Scholte die eigenaar is van een unieke en onbekende verzameling politieke tekeningen en prenten van Sluijters. Kleinkind Else Gerritsen speelde vroeger op zijn atelier en schetst hem als familieman.

Regie: Paul Kramer 
Eindredactie AVRO: Marijke Huijbregts

De documentaire ‘Jan Sluijters – Schilderbeest’ kwam tot stand in samenwerking met Singer Laren.

De documentaire ‘Jan Sluijters – Schilderbeest’ kwam tot stand in samenwerking met Singer Laren.

Met een groet,

ATELIER HENK SENTEL PODIUM VOO FIJNSCHILDERS

Delen

Daar gaan we dan beste mensen!, 365 nieuwe dagen met de uitdaging om er weer wat moois van te gaan maken. Gisteren nog vol van de tradities die wij met zijn allen zo graag beleven ‘oud en nieuw’ vieren ieder op zijn/haar eigen manier, wat mij opviel was de hoeveelheid aan vuurwerk wat er de gehele zaterdag afgestoken werd en te horen was. Schijnbaar is het zo dat jeugd tegenwoordig 2 plastic zakken vol  inkoopt, een voor de oudejaarsdag en een met de pijlen die de lucht na 12 uur vullen. Tikje overdreven, hoezo crises? Maar goed……… het was enorm gezellig!

Voor nu alvast een paar kunstzaken onder de aandacht brengen die in deze maand zeker de moeite waard zijn om te gaan bezoeken.

REALISME12 DE BEURS VOOR HEDENDAAGSE FIGURATIEVE KUNST

Realisme 12 van 19 tot en met 22 januari, Passenger Terminal, Piet Heinkade 27 Amsterdam. De beurs voor Hedendaagse Figuratie. Kijk dan zeker even bij Galerie Lieve Hemel waar onder andere de Limburgse Kunstenaar Roger Braun te zien is met schitterend mooi werk.

MORREN GALLERIES WENST U ALLEN…….

Dit prachtige werk van de Vlaamse meesterschilder Walter Elst (als hoofdexposant) is te zien in de Expositie ‘Stille Kracht’ met Annemiek Groenhout, Victor Muller en Evert den Hartog. Vanaf 15.00 uur zaterdag 7 januari als opening, die gelijktijdig valt met de Feestelijke Nieuwjaars receptie. Opening zal verzorgd worden door Jan Peter Balkenende. Hiervoor reist u af naar Utrecht, Oudegracht 314, Mis dit niet!

Werk van Victor Muller

Met een hartelijke groet vanuit:

ATELIER HENK SENTEL PODIUM VOOR FIJNSCHILDERS.

Delen

Gewoon even lekker lachen!

Met dank aan Koefnoen.

ATELIER HENK SENTEL PODIUM VOOR FIJNSCHILDERS.

Delen

Op deze mistige dag een ritje Appingedam gedaan, in het hoge Noorden van de provincie Groningen is het bekende museum van scherp schilder Rob Mohlmann gevestigd. De aanleiding was de 13de Onafhankelijke Realisten Tentoonstelling een prachtige verzameling van 85 realisten met ruim 500 werken getoond op een schitterende mooie locatie. Via Atelier Henk Sentel konden de cursisten zich inschrijven om gezamenlijk dit evenement te gaan bezoeken.

Vanuit onze provincie Noord-Holland zijn er wel een aantal uurtjes nodig om in het Groningse te geraken en zoals gezegd was het die dag behoorlijk mistig in geheel Nederland, van de ruim 35 cursisten was dit keer het aantal deelnemers gering. Het idee om al die realistische kunst te gaan bekijken is mede ingegeven om met elkaar van gedachten te wisselen en tevens al die verschillende manieren van schilderen waar te nemen in dito zovele materiaalkeuzen. Zoals Atelier Henk Sentel een podium is voor fijnschilders is het Bij Rob Mohlmann een podium voor Realistische Kunst waar de liefhebber van schilder/teken en beeldende kunst zijn hart op kan halen, met wat betreft beeldhouwers in al zijn vormen en techniek zowel in het museum als in de prachtige beeldentuin ook ruim vertegenwoordigd zijn. Het gegeven ‘Onafhankelijk’ is direct gekoppeld aan het feit dat dit museum geen enkele subsidie ontvangt van de overheid.

Het werd een leuke bijeenkomst met koffie/thee, heerlijke Groningse cake bij aankomst. Om daarna te gaan dwalen tussen al die interessante kunst uitingen, gesprekjes voeren met elkaar, schilderijen beschouwen , praten over technieken en vooral zien dat men op zovele verschillende manieren beeldend bezig kan zijn. We zijn gelukkig allemaal ondanks de zware mist weer veilig in onze thuishaven beland, met wat mijzelf betreft dank aan chauffeur Ton van Hamersveld.

Op naar de 14de ORT!!! en wie weet zien we jou daar dan ook! Met dank aan alle vrijwilligers van het museum en natuurlijk de initiatief nemer van al die ORT’s Rob Mohlmann als een uitstekend gastheer. Tot 11 december kan men deze prachtige tentoonstelling nog bezoeken, Doen!

Delen